Әбілқайыр хан кезінде жоңғарлар қазақ ауылдарын шауып, көп тұтқын алып кетеді. Сол тұтқындарды қайтару үшін Абылай хан 15 жасар Қазыбекті елші етіп Қалдан Серен ханға жібереді.
Қалдан Серен өте ашулы, қатыгез хан болған. Алдына келген елшіні мазақтап, қорқытқысы келіп:
- Сен кімсің? Неге бала жіберген? Қазақтарда еркек қалмаған ба? - дейді.
Сонда Қазыбек қорықпай тұрып:
> "Қазақ деген мал баққан елміз, ешкімге соқтықпай жай жатқан елміз.
> Басымыздан сөз асырмайтын елміз, досты сақтай білген елміз.
> Дұшпан шақырмай кірсе, төрінен орын беретін елміз.
> Қарның тоқ болса, қамың бар деп дастарханыңа қараған ел емеспіз.
> Атадан ұл туса құл боламын деп тумайды, анадан қыз туса күң боламын деп тумайды.
> Қазақ — қайсарлығымен, қазақ — жасарлығымен!
> Мені өліммен қорқыта алмайсың. Егер елші өлтірем десең, мені өлтір, бірақ тұтқындағы елімді босатып, малымды қайтар!"
Осы сөздерді естіген Қалдан Серен аң-таң қалып, ашуы басылып:
- "Қарлығаштай кішкентай болсаң да, сөзің қарлығаштың дауысындай өткір екен. Сөзіңе тоқтадым. Сен қарлығаш би екенсің" - деп, тұтқындарды босатып, сый-сыяпатпен шығарып салған екен.
Осыдан кейін Қазыбек биді ел *"Қарлығаш би"* деп атап кеткен.
*Бұл оқиғадан алатын тәрбие:* Жасы кіші болса да, жүрегі батыр, сөзі өткір, елі үшін жанын беретін би болған.